Geheel sufgewerkt besloten we dat wel wel weer eens recht hadden op een weekje rust. Omdat het de vorige keer goed bevallen was en omdat er hoognodig computerles gegeven moest worden, gingen we voor een habbekrats met Vueling naar Valencia, alwaar we een schitterende Ford bejaardenmobiel oppikten (die bij nader inzien de beste auto bleek die we ooit in Spanje gehuurd hebben) en tuften daarmee via een gezellige omweg naar Lliber... We wisten dat we met het weer een gokje namen. Het kán wel eens minder zijn, zo eind januari - begin februari. Dat hebben we geweten!

Je kijkt op een doordeweekse maandagmorgen uit je raam en wat zie je: dat het gesneeuwd heeft! In NL helemaal niet zo vreemd, maar hier doen ze dan of het heel apart is. Ik had echter bedacht om ook wat te fietsen, dus besloot ook met de sneeuw toch nog een stukkie te gaan. Ik was al twee keer eerder halfbevroren thuis gekomen, dus dacht dat het niet veel slechter kon. Vandaar dat ik een mooi ritje uitzocht, via de Col de Rates naar Castell de Castells en dan rechtsom via Alcalali weer terug.

Sja, dat bleek dus niet helemaal intelligent. In Spanje hebben ze namelijk geen idee van strooien, bijvoorbeeld. Ik ging dus nog aardig lekker de Col de Rates op, maar ontdekte tijdens het laatste stuk al wel dat het redelijk glad was. Mijn achterwiel begon wat door te slippen... Op het uitzichtpunt waar we vorig jaar Rates opgepikt hadden (zie het vorige tripje naar Spanje) ging ik bijna op mijn plaat.

Toen vervolgens een gele Renault Megane, die net over de pas was komen rijden, op een halve centimeter van een betonblok tot stilstand kwam, zakte de gedachte tussen mijn oren dat het wel eens behoorlijk glad zou kunnen zijn. Ik verkende dus eerst de verdere route naar boven maar lopend. En vallend, trouwens. Helaas: Col de Rates vandaag geen goed idee. De rit naar beneden bleek uiteindelijk langer te duren dan de rit naar boven. Ik heb de eerste paar kilometer maar gelopen, want er lag te veel ijs om op de fiets af te dalen. (Jah, béétje dom, dat wel.)

's Middags ging het gelukkig weer regenen. Zodat we in alle rust onze auto in konden ruimen om te kunnen verkassen naar Cap de la Nou. Voor de tweede keer maakten we mee dat de rivier vol water stond. Uniek! (Hoi hoi hoi ;-) 

Vader Bram had daar een huis gehuurd, waar we ook nog een paar dagen in zouden verblijven. Intussen knapte het weer gelukkig énorm goed op! (NOT) Op woensdag vonden we het mooi geweest. Heilige regel op vakantie: als het regent, ga je naar een museum. In de auto naar Valencia dus. Daar was het trouwens best prima weer. We bezochten het gloednieuwe, maar helaas reeds in staat van verval verkerende aquariumcomplex. Afgezien van de prijs echt een aanrader. Wij zijn bepaald geen vis- of duikliefhebbers, maar dit is toch wel heel mooi om te zien. Gauw gaan kijken, voordat de boel in elkaar gestort is. De dolfijnenshow kan trouwens rustig overgeslagen worden.

Donderdag was het weer prima. Om toch nog een béétje sociaal te zijn, bleef de fiets thuis en gingen we een stukje lopen. Boven Javea/Xábia maakten we een aardige wandeling. Vanuit de haven omhoog, de bergen langs naar de vuurtoren en dan via de ruines van de molens weer terug. (Sjees, ik voel me de laatste tijd al zo Don Quichotte, moet ik nog langs die molens óók...)

Op vrijdag maakten we - zoals dat natuurlijk hoort wanneer je met je schoonouders op vakantie bent - een tripje met de auto ;-) We bezochten het schitterende kasteel van Xátiva.

Zaterdag was het weer over met de pret. Vliegen met Vueling beviel prima. Zelfs het luchthavenpersoneel deed ontzettend netjes met de fiets. Voor Spanje een geheel nieuwe ervaring.

Volgende keer zoeken we een zon-zekere periode uit!