Half februari naar Texel... Wat verwacht je dan? We baseerden ons op eerdere bezoekjes aan de wadden en gingen uit van een snijdende wind, striemende regen en dus van afzien, hard afzien. Want de fietsen gingen mee natuurlijk. En een nieuwe gadget: een 2.0 converter voor mijn Bigma. Werken met alleen de Sigma 50-500 had ik al best redelijk onder de knie. De 2.0 converter maakt de hele set niet alleen 400 gram zwaarder (dus ruim 4 kilo nu) maar is vooral lastig doordat de autofocus niet meer werkt. Een foto van iets wat heel ver weg stil staat gaat nog wel. Maar iets wat heel klein is en beweegt, is een stúk lastiger! Dat wordt nog oefenen, veel oefenen... En spierballen kweken trouwens.

Hoe dan ook: we hadden geen wind, geen regen, geen wolken. Een stralende zon! Niet dat het warm was natuurlijk, maar uit de wind en in het zonnetje was het lekker. Erg lekker! De voornaamste reden om dit keer naar Texel te gaan is omdat oud-huisgenoot en vooral goede vriend Gert naar dit eiland verkast is. Met vrouw, dochters en beestenspul is hij vanuit het drukke IJsselstein verkast naar De Koog. Rust & Ruimte dus! We gingen zondagmiddag naar hem toe, vermaakten ons op het strand en hebben daarna lekker samen gegeten.  Het was 's avonds nog niet eens zo heel laat toen we weer terugfietsten naar De Cocksdorp. We kwamen echter wel snel tot de conclusie dat donker hier nog echt donker is ;-) We hebben dus maar niet het pad via de duinen genomen en zijn langs het gewone fietspad naar ons huisje terug gepeddeld. Die witte streepjes op zo'n fietspad maken ineens een wereld van verschil.

De Slufter is een schitterend natuurgebied, dat in verbinding staat met de zee. Helaas blijkt hier wel een nadeel van Texel. Zoals je bijvoorbeeld op Vlieland ook op je fietsje flink door de duinen kan dwalen, gaat het op Texel niet. Je kunt in de duingebieden prachtig wandelen, maar fietsers komen er niet in. Aangezien Noor nog niet zo heel snel wandelt (of vooral het concentratievermogen van een garnaal heeft, dus steeds afgeleid is) schiet dit dus niet zo heel erg op. Maar goed: over een paar jaar kan alles al weer helemaal anders zijn! Noor vind het strand trouwens een prima zandbak. Dat er ook allemaal leuke dingetjes zoals schelpen te vinden zijn, is helemaal te gek. Maar dat er ook zo'n ontzettende berg water tegenaan moet lopen vindt ze maar vreemd. Net als op Rhodos moet ze van de zee echt helemaal niets hebben. Het is al net haar vader.

Op maandag zijn we verder nog even naar Ecomare geweest. Net als in Pieterburen worden hier zeehonden opgevangen. Het is daarnaast een soort informatiecentrum voor de waddenzee. Hartstikke interessant allemaal, maar Noor kwam natuurlijk vooral voor het voeren van de zeehondjes! Zeehonden zijn slimme beesten. Om meer vis te scoren leren ze zichzelf allerlei trucs aan. Zwaaien, lawaai maken, met water spetteren... enzovoort. Noor vindt het in elk geval allemaal even geweldig. Een volgende keer komen we hier zeker weer.

 

Zie ook de site van Gert: FC Texel
Zie ook: Ecomare