Volg Friso op Twitter
Strava
1 september 2013 door Friso

De McDonalds bij Hazeldonk doet meer voor de integratie in Nederland dan alle programma's van het Ministerie van Binnenlandse zaken bij elkaar. Zakenmannen die net uit Brussel komen rijden, zitten gebroederlijk naast een Marokkaanse man die met vrouw, drie kinderen en een enorm pakket meubels op het dak het parkeerterrein op kwam schommelen, hoogblonde families die stik-bruin over de Autoroute du Soleil uit Cap d'Agde zijn komen rijden in hun V70 met schoonmoeder-op-het dak en de onvermijdelijke aanhanger met jetski, een stel Alto's die net drie weken op een boerderij in de Languedoc biologische wijn hebben staan stampen, een Portugese familie van 6 die toch echt in een Seat Marbella uit 1984 aan is komen rijden en een ietwat scruffy uitziende man met een baard van vier weken, zijn vriendin die hele rare bleke handen met bruinverbrande vingertoppen heeft, flodderige dochter en zoon van drie die in 35 seconden alle vrouwen van boven de vijftig in een straal van 16 meter om zijn vinger gewonden heeft.

Dus.

De scruffy man lijkt veel te weinig bagage bij zich te hebben. Afgezien van twee fietsen op het VUTrek en een fietskar en kinderfiets op het dak van zijn kleine Seatje lijkt hij verrekte weinig bij zich te hebben. Ondanks het bescheiden formaat van zijn auto kan hij gewoon door de achterruit naar buiten kijken. Klik hier en lees meer...

5 februari 2013 door Friso

We schrijven 1972. Mijn vader is al lang het huis uit, maar blijkbaar voor een weekendje op bezoek. Verdiept in een boek, zoals zo vaak. Mijn oom Rob (22 jaar op deze foto!) was iets minder van de boeken en je ziet aan alles: het is weekend, nog lang geen tijd om op stap te gaan, geen ene r**t te doen en die slome zit weer met zijn neus in de boeken...

...en dat baardje heeft hij nog járen gehouden! 

Ach, de seventies... Maar wat moet mijn ouweheer nou toch met die twee paardebloemen? 

15 december 2012 door Friso

In de zelfde serie als de vorige foto zit ook een negatief van een dijkhuisje. Ik heb er ook een afdrukje van (op precies dezelfde maat als het negatief: 60x60mm). Helaas heeft opa ook dit negatief bijgesneden, maar scannen van het negatief levert natuurlijk wel veel betere resultaten op dan van de afdruk. De afdruk heeft een bijschrift dat niets te raden over laat: "Ouderlijk Huis". Kortom: dit is het huisje waar mijn overgrootouders woonden en waar mijn opa ter wereld kwam.   

Opa schrijft er zelf onder andere het volgende over: "Wij woonden toen in een klein huis dat beneden bestond uit de woonkamer en een achterhuis met daarin de buitendeur. Boven was een voor- en een achterzolder. Iets verder langs de dijk was het huis van mijn grootouders van vaders kant. Achter die twee huizen lag een flinke lap grond, alles behorend tot één perceel en eigendom van mijn Opa. Die tuin werd aan het eind begrenst door een sloot. In ons huisje bevond zich ook een bedstee. Dat was in die tijd nog heel gebruikelijk. De voorzijde daarvan was in de woonkamer en was dus wat doorgebouwd in het achterhuis. Hierin sliepen mijn ouders. Maar ik ook! Tegen de muur aan het voeteneind was een kribbe bevestigd en daar sliep ik. De matras in de bedstee was redelijk hoog opgesteld. Zodoende was eronder nog voldoende plaats om de wintervoorraad aardappels vorstvrij op te slaan.". 

Ik had deze foto al eens eerder gezien en heb een paar keer geprobeerd om het huisje terug te vinden langs de dijk in Wijk en Aalburg. Maar helaas! Ik moest het altijd met mijn geheugen doen en de dijk is lang. Toen we echter op 2 september jongstleden de as van opa en oma uitstrooiden, deed zich natuurlijk een goede gelegenheid voor een korte trip langs memory lane samen met mijn vader voor. Hij weet het huisje natuurlijk nog feilloos te vinden, want ook hij is opgegroeid in Wijk en Aalburg en is er in zijn jeugd vaak geweest.

En zo is te zien dat bijna 60 jaar later het huisje aan de buitenkant amper verandert lijkt. Maar van binnen zal het wel een andere wereld zijn dan die mijn opa beschreef... Die bedstee zal wel verdwenen zijn, en aardappels liggen er zeker niet meer onder!

23 november 2012 door Friso

Het is vandaag precies een jaar terug dat Sjaak omviel. We gaan hem natuurlijk niet vergeten, dus bij deze een kleine bloemlezing van zijn meer en minder interessante poses...

12 oktober 2012 door Friso

Inderdaad: het is oktober en ik blog over onze zomervakantie. Het moet niet gekker worden. Maar onze vakantie in Frankrijk is leuk genoeg om iets over te schrijven en nu heb ik een uurtje over. (Ja, nu al.) Dus waarom niet?

Het vakantieconcept van dit jaar is precies hetzelfde als vorig jaar. Ook nu hebben we geen plannen om ver weg te gaan. Drie dagen voor vertrek kijken we waar in Europa het de komende twee weken lekker weer is. In die regio zoeken we wat fietsmogelijkheden, een startcamping waar we onze auto kunnen dumpen en vervolgens pakken we de auto in, drogeren de kinderen met Smarties, Nuts, Mars en Aspirine en gaan rijden. Kind kan de was doen. 

Klik hier en lees meer...

27 december 2011 door Friso

Inmiddels staat de fotocollectie van opa bij mij in huis. Ik heb de familie beloofd om de dia's, foto's en een paar negatieven zo goed mogelijk te bewaren en ontsluiten voor het nageslacht. Tijdens deze heidense klus ga ik vast regelmatig op verloren gegane juweeltjes stuiten. Daarom vanaf vandaag een nieuwe categorie op wittebol.net: Den Ouden Doosch. 

Opa had mijn diascanner ooit al eens anderhalf jaar in huis. Bij nader inzien is hij toen, als een plaat die bleef hangen, alleen maar bezig geweest om één en dezelfde foto keer op keer opnieuw te scannen en te proberen er nog iets van te maken. Jammer dat 'hulp vragen' bij opa iets was wat je pas bij de allerhoogste nood doet. Dan had ik hem kunnen helpen om onderstaande plaat iets beter dan hij deed aan de vergetelheid te ontrukken:

Klik hier en lees meer...

16 december 2011 door Friso

 

Cor & Louis Wittebol


1918 - 2011

Cor & Louis Wittebol - klik voor een grote foto

 

 

Klik hier en lees meer...

23 november 2011 door Friso

Sjaak


1 juli 1991 - 24 november 2011

Sjaak

Beste Sjaak,

De eerste maanden van je leven heette je Pilsje. Niet de meeste gelukkige keuze. Te studentikoos. Toen we samen aan de Westinghousestraat kwamen wonen, ontwikkelde je als snel een prachtige haat-liefde verhouding met huisvriend Jacques. Tijdens een van de vele gezellige avonden die we in dat huis meemaakten, werd je officieel omgedoopt. Een naam die bij je paste. Een beetje volks, een lekkere bastaard. Maar wel strak in het pak natuurlijk. Jees, wat was je een mooi mannetje.

Vanmiddag tijdens de lunch viel je ineens om en kwam moeizaam weer overeind. Dit hadden we de afgelopen tijd al een paar keer meer gezien. God, wat begon je oud te worden. Doof, stijf, maar zeker niet ongelukkig. Als je op schoot kwam zitten, zat je altijd ouderwets te knorren. Als ik je onder je kin kriebelde, gingen zelfs vanmiddag nog je snorharen naar voren en kneep je je ogen gelukzalig dicht.

Ik was met de buurman aan het werk in de tuin. De bomen, waar jij toch al lang niet meer in klom, moesten hoognodig gesnoeid worden. We dronken koffie en Siem kwam aanlopen: "Sjaak is omgevallen en Noor heeft hem in zijn stoel gelegd. Maar ik denk dat-ie dood is...". Inderdaad. Je lag heerlijk ontspannen in je stoel, maar dit was geen slapen. Ik heb je oogjes dicht gedaan en ben een kistje gaan timmeren. Je ligt nu op een lekker plekje achter in onze tuin. Zoals het hoort.

Vanaf dat moment denk ik terug aan de 20 jaar die we samen hebben gehad. Nu je er niet meer bent, ben ik mijn dagelijkse associatie met Groningen kwijt. Eigenlijk is mijn studententijd nu pas echt over. Als ik in jouw oogjes keek, of als je bij me op schoot zat, kwamen automatisch de prettige herinneringen terug. Geen oeverloos diepe discussie of jij had er een mening over. Geen feest ging er voorbij, of jij liep aan het eind rond om te kijken of er nog wat te snaaien was. Geen boodschappentas kon op tafel staan, of jij stal er wel worst uit. Als ik weer eens diep in de nacht in bed belandde, was jij zo goed om toch echt tot een uur of negen te wachten om me te wekken voor brokjes. Altijd op dezelfde manier, door steeds harder aan een grote ficus te rammelen.

Hoe vaak we ook verhuisden, jij vond het allemaal wel best. Als je 's avonds maar naast me op bed kon liggen, dan was het goed. Jij was niet gehecht aan je huis, zoals zo veel katten, maar aan mij. Ook toen we in grotere huizen gingen wonen, was het simpel: waar ik was, was jij. Pas de laatste jaren liep je me niet meer de hele dag achterna: je lag 23 uur per etmaal te soezen in je blauwe stoel.

Je hebt uiteindelijk een fijne oude dag gehad. Wat we je in Groningen en de eerste 10 jaar in Amersfoort niet konden bieden, had je de laatste jaren weer terug: je kon lekker naar buiten. Soezen in de zon, of ergens op een stoffig plekje in de schaduw. Natuurlijk hoopte ik dat dit nog járen zou voortduren. Maar laat ik mezelf niet voor de gek houden: ik heb 20 jaar van je kunnen genieten. Ik ben een rijk man.

 

Maar ik zal je ongelofelijk missen.

16 mei 2011 door Friso

Noor kon vanochtend haar bed niet uitkomen. Niet zo vreemd natuurlijk: twee weken verjaardagvieren is nu ten einde. Eerst een week vakantie waarin ze elke dag wel iets uit te pakken had, afgelopen week haar eigen partijtje met vriendjes en vriendinnetjes van school en afgelopen zaterdag een groot feest voor Bram en haarzelf. Voor Bram begint het nu pas. Over twee weken wordt de kleine man al weer één hele jaren oud!

Het voelde in de voorbereidingen al een klein beetje als het beroemde 'kinderpartijtje' van Koot & Bie... Maar het is simpel natuurlijk. Op een gewoon feestje moet je er voor zorgen dat je voor de kindjes iets te doen hebt, zodat ouders lekker feest kunnen vieren. Op een kinderpartijtje moet het natuurlijk andersom!

En één ding staat vast. Als wij iets organiseren, doen we dat meestal tamelijk serieus. De ochtend begon met donkere wolken, dus werd de partytent maar van stal gehaald. Het maakt de tuin bovendien een stuk feestelijker!

Vanaf half drie ging alles los met de aankomst van Oma Ans. Vanaf dat moment liep het storm en het moet gezegd: Noor en Bram zijn letterlijk bedolven onder de cadeautjes. Daarna konden de kleine en grote kinderen los met het spijkerpoepen, blikken gooien, zaklopen, koekhappen, jenga en natuurlijk de schommels, de glijbaan en het speelhuis. Vanaf vijf uur serveerden Oom Jelmer en ondergetekende vanuit het tot frietkot omgedoopte schuurtje schalen met frietjes, frikandellen en bitterballen. Kortom: een kinderpartijtje zoals een kinderpartijtje hoort te zijn.

Hieronder een kleine impressie. Heb jij nog foto's? Dan voeg ik ze graag toe!

11 mei 2011 door Friso

Vandaag vierde Noor haar verjaardag met vriendjes en vriendinnetjes van school. Natuurlijk hadden we bereveel geluk met het mooie weer, maar ook zonder het mooie weer zou het vast een groot succes zijn geworden, met zelf croissantjes en broodjes bakken, bakkersmutsen versieren en lekker spelen. Als klap op de vuurpijl had de cadeautjesheks de grote tas met alle cadeautjes weggetoverd!

 

Klik hier en lees meer...