Volg Friso op Twitter
Strava
1 september 2013 door Friso

De McDonalds bij Hazeldonk doet meer voor de integratie in Nederland dan alle programma's van het Ministerie van Binnenlandse zaken bij elkaar. Zakenmannen die net uit Brussel komen rijden, zitten gebroederlijk naast een Marokkaanse man die met vrouw, drie kinderen en een enorm pakket meubels op het dak het parkeerterrein op kwam schommelen, hoogblonde families die stik-bruin over de Autoroute du Soleil uit Cap d'Agde zijn komen rijden in hun V70 met schoonmoeder-op-het dak en de onvermijdelijke aanhanger met jetski, een stel Alto's die net drie weken op een boerderij in de Languedoc biologische wijn hebben staan stampen, een Portugese familie van 6 die toch echt in een Seat Marbella uit 1984 aan is komen rijden en een ietwat scruffy uitziende man met een baard van vier weken, zijn vriendin die hele rare bleke handen met bruinverbrande vingertoppen heeft, flodderige dochter en zoon van drie die in 35 seconden alle vrouwen van boven de vijftig in een straal van 16 meter om zijn vinger gewonden heeft.

Dus.

De scruffy man lijkt veel te weinig bagage bij zich te hebben. Afgezien van twee fietsen op het VUTrek en een fietskar en kinderfiets op het dak van zijn kleine Seatje lijkt hij verrekte weinig bij zich te hebben. Ondanks het bescheiden formaat van zijn auto kan hij gewoon door de achterruit naar buiten kijken. Klik hier en lees meer...

12 oktober 2012 door Friso

Inderdaad: het is oktober en ik blog over onze zomervakantie. Het moet niet gekker worden. Maar onze vakantie in Frankrijk is leuk genoeg om iets over te schrijven en nu heb ik een uurtje over. (Ja, nu al.) Dus waarom niet?

Het vakantieconcept van dit jaar is precies hetzelfde als vorig jaar. Ook nu hebben we geen plannen om ver weg te gaan. Drie dagen voor vertrek kijken we waar in Europa het de komende twee weken lekker weer is. In die regio zoeken we wat fietsmogelijkheden, een startcamping waar we onze auto kunnen dumpen en vervolgens pakken we de auto in, drogeren de kinderen met Smarties, Nuts, Mars en Aspirine en gaan rijden. Kind kan de was doen. 

Klik hier en lees meer...

8 augustus 2011 door Friso

We werden er op een gegeven moment een beetje flauw van. Op campings waar we tijdens ons laatste fietstripje aanlegden, werden we steevast met een mengeling van verbazing en meewarigheid (mbt de kleine kindjes, die wij toch echt vreselijk zouden laten lijden) bekeken. Waarna er vaak pas de volgende ochtend iemand naar ons toe durfde komen om te vragen of we "echt helemaal uit Nederland zijn komen fietsen?". Nee, wat denk je zelf?! Enig zinnig verstand neemt de gemiddelde Nederlander helaas niet meer mee op vakantie. Met een kind van 5 dat hele stukken zelf mag fietsen, mag je blij zijn met dik 30 kilometer op een dag. In ons geval met een uitschieter naar 50, maar dan is de lol er wel af. Als je met dergelijke dagafstanden vanuit Nederland naar de Bourgogne wilt fietsen, heb je minstens 25 dagen nodig. Hoe lang is jouw vakantie?

Maar goed. We zijn het inmiddels al gewend dat de meeste toeristen een vakantiefietser maar een vreemde eend in de bijt vinden. Als die vakantiefietser dan ook nog kleine kindjes mee sleept, dan is het niet alleen een gekke masochist, maar ook een kindermishandelaar. So be it. Wij fietsten twee weken door de Bourgogne en óók de kinderen hebben genoten!

Klik hier en lees meer...

8 mei 2011 door Friso

Ja, ik ken mensen die het in één dag kunnen, maar voor een kleine meid van nèt 5 is het toch een hele prestatie. 

(klikkerdieklik voor een grote kaart)

In de meivakantie fietsten we zo'n 270 kilometer over de Veluwe, over de Sallandse Heuvelrug en door Twente. Noor heeft hiervan toch zeker 200 kilometer zelf op de fiets gezeten. Grotendeels natuurlijk op de Follow-Me, maar ook een flink aantal kilometers helemaal zelfstandig. Op de laatste dag fietste ze ruim 15 kilometer over schelpenpaadjes, zonder duwen of andere hulp. Ik ben een trotse vader!

Klik hier en lees meer...

15 november 2010 door Friso

Mijn vorige post ging over de beklimming van de Pantokrator. Mooi gevolgd met GPS en inspirerend genoeg om een heel verhaal bij te schrijven. Voor de afdaling leek het me slimmer om de GPS maar uit te zetten. Ik zou eens de neiging kunnen krijgen om zo hard mogelijk naar beneden te gaan... Maar nerd zou nerd niet zijn: ik had nog altijd mijn Archos helmcamera liggen en wilde daar toch iets meer mee experimenteren.

Klik hier en lees meer...

4 november 2010 door Friso

"Road no good", zegt de jonge Korfioot. Als ik zijn auto eens bekijk, is zijn beoordelingsvermogen op de kwaliteit van wegen heel relatief. In negatieve zin dan. De gedeukte oude Mazda krijgt ongetwijfeld heel wat onverharde kilometers voor de kiezen. Toch heeft hij net in houtje-touwtje-engels bevestigd dat dit de onverharde doorsteek is naar Strinylas, de weg waar ik naar op zoek ben. Nog één grijns en een zwaai en weg is hij weer.

Klik hier en lees meer...

7 april 2010 door Friso

Afgelopen weekend zaten we weer eens in een huisje op Texel. Natuurlijk waren de weersvooruitzichten beroerd, maar de traditie wil dat het dan altijd meevalt en dat bleek nu ook weer. (Onthouden: Spanje altijd minder, Wadden altijd beter...!) Kortom: het was weer leuk, ontspannen en gezellig.

Naast de gebruikelijke pret (veel fietsen, rondklooien op het strand, kaasfondue, vrouwen die om 10 uur omvallen en mannen die tot diep in de nacht doorbomen) konden we dit keer gebruik maken van de rivaliteit tussen 4- en 3-jarigen. Kortom: Niels en Noor leerden dit weekend allebei fietsen zonder zijwieltjes. Hier het bewijs!

 Op youtube heb ik nog meer brakke, maar wel vermakelijke, filmpjes gezet.

 

11 februari 2010 door Friso

Lanzarote. Da's eigenlijk Spanje. En Spanje is voor ons een uitermate riskante onderneming, wat het weer betreft. Hoe dan ook: we wilden graag even uit de winterkou en sneeuwprut. We wilden een lekker zonnetje en niet te ver vliegen. Bovendien wilde ik het jaar weer eens sportief beginnen. Als je dat allemaal bij elkaar optelt, kom je bijna automatisch op Lanzarote uit. Geliefd doel voor wielrenners en triathleten. Maar ook voor zonzoekers natuurlijk. Ook wanneer dat mensen zijn die in Spanje altijd regen (of sneeuw...) hebben. Klik hier en lees meer...

18 november 2008 door Friso

Olé! Eindelijk hebben we in Spanje een keertje lekker weer. Nog steeds is het koud, maar in het zonnetje ziet het leven er toch lekker uit. En eindelijk komen we eens toe aan de heerlijke clichés van het Spaanse binnenland. Wijn, tapas en stoere koebeesten natuurlijk. Eigenlijk geloofde ik er niet meer in. We waren inmiddels drie keer samen in Spanje geweest en het werd van kwaad tot erger.

In een grijs verleden waren we al eens in Andalusië, een vakantie die begon met een gezagvoerder die omriep dat het "in Malaga 6 graden" was, waarna het halve vliegtuig zich afvroeg of hij wellicht 16 graden bedoelde... maar helaas. Een week van kou, sneeuw, wind, ziekte en narigheid was ons deel. Al stapten we toen snel van ons idee om veel te fietsen af en gingen we op stedentrip naar oa Granada. Hartstikke mooi hoor, daar niet van. Maar niet de manier waarop we het land wilden zien. Vervolgens waren we natuurlijk in 2004 bij Rob & Annie, wat achteraf bezien een prachtig zonnige vakantie was ;-) en in 2006 half bij Rob en Annie en half in een ander huisje met de schoonfamily. Volledig verregend en versneeuwd kwamen we weer thuis. Hoe dan ook: Siem drukte nog één keer deze volstrekt zonzekere bestemming door. Met de afspraak dat als het nu weer bar weer zou zijn, we nooit meer een voet op Spaanse bodem zouden zetten...

En hoera! Het onmogelijke wordt mogelijk. Een prachtige week was ons deel. We (ere wie ere toekomt: Siep) hadden een trip gepland die in drie blokken uiteen viel. Alles rondom het Andalusische bergstadje Ronda. Eerst een paar dagen in een appartementje in een finca buiten het stadje, daarna een paar dagen in een hotel in de stad en daarna weer terug naar de finca.

Klik hier en lees meer...
6 april 2008 door Friso

Om diverse redenen besloten we dat de laatste rustpauze voor onze verhuizing maar moest samenvallen met Siem's verjaardag. Omdat we Limburg al wel zo'n beetje kennen, besloten we het net iets verder, hoger en blubberiger te zoeken. De Eifel dus. Om precies te zijn: Hollerath. Vlak tegen de Belgische grens en op een dik uur rijden van Maastricht. Wij gingen overigens bij Venlo de grens over en reden er in een kleine drie uur naar toe. Prima te doen dus!

Klik hier en lees meer...