Aan vakantie waren we hard toe, dus de eerste verjaardag van Noor was een mooie gelegenheid om er een weekje tussenuit te piepen. En waarom dan niet datgene doen wat Noor het leukste vindt? Over hobbelige paden raggen in de fietskar dus! 

Overzicht van de tripjes 

3 mei

Natuurlijk begon de dag met het feit dat Noor vandaag jarig is. Dat is eerst gevierd met de opa's en oma's, maar om 12 uur jagen we iedereen het huis uit. Opa Jan neemt de poezen mee. We doen de laatste dingetjes en om 1 uur zijn Bram & Corrie er weer. Zij brengen Siem en de bagage naar het station. Friso gaat lopend met Noor in de rugdrager. Noor heeft er wel schik in!

We nemen de trein van 13:25 uur. We zijn expres een beetje vroeg op Schiphol, zodat we hopelijk 3 stoelen krijgen in het vliegtuig. Omdat het vliegtuig niet is volgeboekt, lukt dat ook. Na de douane eten we bij Burger King, waar Noor in een girafstoel haar potje krijgt. Rond 16 uur lopen we naar de gate. De vlucht verliep zonder problemen. Noor had niet veel last van haar oortjes. Enige lastige was, dat ze niet wilde slapen en op den duur een beetje dreinerig werd van het stilzitten. Om 21:15 uur lokale tijd (het is daar een uur later) landden we. Met de taxi gingen we naar Kalavarda. Natuurlijk viel Noor 5 minuten voor aankomst eindelijk in een diepe slaap. Ze werd niet eens wakker toen we haar in de rugdrager zetten, haar daar weer uithaalden, op bed legden, kleren uittrokken, schone luier omdeden, in een slaapzakje deden en in bed legden. Ze was compleet uitgeteld... We hebben nog even buiten gezeten en een kopje thee gedronken. Daarna vonden wij het ook mooi geweest. Morgen eens kijken of we hier een beetje kunnen fietsen!

4 mei

Noor is de eerste die ontdekt dat er inderdaad te fietsen is. Op ons terras is ook een ander kindje te vinden en die heeft een driewieler die binnen de korste keren door Noor beklommen wordt. Ze is er nog veel te klein voor, maar vindt het prachtig. De werkplaats van Omega Bike & Hike ligt om de hoek. Er blijken hybrides voor ons klaargemaakt, in plaats van ATB's. We weten echter nu al zeker dat we niet alleen op het asfalt zullen blijven. Op ATB's past geen voorzitje, dus Noor moet altijd in de kar. Die is iets minder comfortabel dan thuis, maar daar verzinnen we wel iets op. Omdat de fietsen nog niet helemaal klaar zijn, wandelen we even naar het dorpje om een paar boodschapjes te doen. Op de terugweg even koffie gedronken bij het hotel en kennis gemaakt met de waardin Irini en een Engels stel (vaste gasten, komen hier al 7 jaar en wonen op de Shetlandeilanden). In de werkplaats lag ook speelgoed dat we mochten lenen, dus een soort loopmobiel voor Noor meegenomen, een emmertje/schepje, een bal en een soort lego. Na een hoop gedoe met de bevestiging van de fietskar, die eigenlijk niet goed aan de ATB past, kunnen we pas om 3 uur op pad.

We rijden een klein rondje van zo'n 30 km. Eerst richting Salakos en vlak voor het dorp linksaf naar Dimilia. Dit zou volgens het boekje een onverharde weg zijn, maar is inmiddels geasfalteerd. Aan het einde van de weg linksaf richting Soroni. Bij het klooster van St Anna maken we een stopje bij een speeltuintje, zodat Noor even rond kan kruipen en wat kan drinken. Al met al een lekker rondje om erin te komen. Lekker rollend door de heuvels, op en af. De kustweg vinden we minder leuk, is toch best druk. Na terugkomst borrelen we in alle rust, geven Noor te eten en douchen in alle kalmte. We dachten dat de Grieken laat dineerden, maar omdat er vooral Nederlanders in het hotel zitten, blijken we aan de late kant. Na een Griekse salade en een schaal dolmades, hebben we eigenlijk geen honger meer. Maar vervolgens krijgen we nog een grote schaal Moussaka (S) en een schaal vlees met een soort paprikasaus (F). Met een veel te dikke buik en een liter wijn achter de kiezen, gaan we slapen.

5 mei

Simone wordt wakker met een enorm houten hoofd. Het begin was dus goed ;-) Rond 11 uur pakken we onze spullen om 12 uur fietsen we weg in de richting van Kamiros. De kustweg volgt een kilometer of 12 echt de kust en dat is wel een mooi gezicht. Pas bij Mariko stijgt de weg even en verlaat de kust ook een beetje. Het landschap is hier niet zo bijzonder. We zien veel kassen, van plastic. Binnen groeien vooral tomaten, die hier lekker sappig zijn! Het is lekker weer, iets meer dan 25 graden, denken we. En een zacht briesje, dus geen harde wind. Binnen 45 minuten zijn we al bij het haventje van Kamiros Skala. Komt ook goed uit, want we hebben best al trek. We lunchen lekker relaxt met een griekse salade, tzatziki en brood. Noor mag in een kinderstoel. Dat is wel leuk aan de Grieken, ze zijn erg kind (of in elk geval Noor-) minded. Na deze pitstop is het meteen klimmen naar de burcht van Kritinia. Eenmaal boven hebben we Noor op de arm genomen en klauteren we naar boven. De ruïne wordt momenteel gerestaureerd, dus ziet er verder niet zo speciaal uit. Vanaf de top kijken we uit over zee. Het is wel een beetje heiig, waardoor we de eilanden en de Turkse kust niet zo goed kunnen zien.

We drinken wat, maken wat foto's en gaan weer terug naar onze fietsen. Het gaat eerst een stukje omlaag, daarna nemen we een alternatief lusje in de route en klimmen weer wat, om daarna met een afdaling weer in Kamiros Skala uit te komen voor de weg terug. Later deze week bleek dat we ook best een rondje hadden kunnen fietsen, maar dat zou dan wel een grote fietstocht zijn geworden. Voor vandaag was dit prima zo, alhoewel we niet zo houden van heen en weer fietsen. En Friso snakt naar meer uitdaging, want al dat asfalt…

In Kalavarda doen we wat inkopen. Daarna nemen we nog even een kijkje op het strand. Het is echter niet zo heel speciaal. Rommelig en op allerlei plekken ligt glas. En de Tamarindes die schaduw moeten geven, zijn erg klein. Pootjebaden blijkt aan Noor helemaal niet besteed. Ze heeft dus nog iets geërfd van haar vader...

6 mei

Op 6 mei mikken we het boekje van Legebeke aan de kant en gaan we onze eigen weg. We hebben niet voor niets ATB's. Ook nu ontbijten we weer in alle rust, laten Noor wat spelen en gaan dan pas op pad. Direct buiten Kalavarda slaan we op goed geluk het eerste het beste pad in. Het loopt direct goed op, de heuvels in. En hoe! Soms zijn de geulen zo diep dat de kar er niet doorheen kan. Eén keer moet Simone afstappen om de kar over zo'n geul heen te tillen terwijl Friso uit alle macht trapt... Meer dan eens slipt zijn achterwiel door, ondanks de dikke band die er om ligt. Tijdens één van de afdalingen rijdt hij ook nog lek. Kortom: Mountainbiken zoals het bedoeld is. Alleen dan met een fietskar achter je kont ;-)

trip 3

We komen in de buurt van Salakos weer op de weg uit. Het is nog een stevige klim naar het dorpje. Salakos heeft een prachtig pleintje met een grote boom bij een kerk. Er zitten allerlei taverna's rondom het plein. We hebben lekker gegeten met een pita souvlaki en een griekse salade.

Noor kruipt lekker in het rond en zit uiteindelijk lachend bij een Griek op schoot. De dorps gek die later arriveert maakt haar, zodra hij geluid maakt, aan het huilen. Na de lunch zoeken we een onverhard pad naar Dimilia maar dat lukt niet, dus rijden we maar naar de Profitis Ilias. Bij de bron van Irini is een luidruchtig feest gaande. Misschien omdat het de naamdag van Irini is? Tenminste...gisteravond had 'onze' Irini haar naamdag. Op de tonen van de sirtaki muziek beklimmen we het eerste stuk van de berg. Het is een mooie weg, door het bos. 4 km lang zijn we aan het klimmen, we schatten op zo'n 9 % gemiddeld. Na die 4 km dalen we weer. Wij dachten steeds dat Profitis Ilias de naam van de top is, maar dat is niet zo. Het is een kappelletje. Verder staan er diverse grote huizen in Zwitserse stijl. Het huis vlak bij het kapelletje is helaas helemaal vervallen. Zonde, want het oogt wel mooi. Daarna rollen we via de andere chalets de berg af naar Eleousa. Hier zijn ook nog Italiaanse invloeden te zijn, o.a. een waterbassin en een vreemd plein met vervallen gebouwen. We denderen verder, via Dimilia naar Soroni en verder langs te kustweg terug naar Kalavarda. Dit maal gaan we iets eerder eten. We hebben trouwens ook honger als een beer...

7 mei

Na het inmiddels gebruikelijke ochtendritueel besluiten we vandaag naar de vlindervallei te fietsen. Eerst via de kustweg tot aan Theologos. Even een steil klimmetje naar het dorp en via een landweggetje reden we een vallei in. Alhoewel er in deze tijd van het jaar geen vlinders zijn, is het wel leuk om even door de vallei te wandelen, hoewel het nog een beste klim blijkt en Friso's knieeën protesteren.

Noor vindt het wel leuk in de rugdrager. Ze valt zelfs diep in slaap. Erg handig, want zo kunnen wij even rustig lunchen. In tegenstelling tot de wandel- en fietskar, wordt ze niet wakker als je stil gaat staan. Na de lunch blijkt Friso's voorband alweer lek. Na een verwisselsessie klimmen we per fiets naar het klooster, waar we lopend ook al waren geweest. Het blijkt nog een stuk verder fietsen dan we denken. We zijn op zoek naar een onverhard pad, zo'n 500 m voorbij het klooster, volgens de aanwijzingen van Bertus Legebeke. Maar die zijn niet zo precies: alles in halve kilometers. Friso schuift voor de tweede keer deze week de het vage boekje aan de kant en raadpleegt de kaart. Net op het moment dat we denken dat we het niet meer zullen vinden, is het daar toch. Blijft natuurlijk spannend of het wel de goede weg is, want het loopt inmiddels al tegen vijven. Over een schitterende dirtroad dalen we af. Noor, die helemaal uitgeslapen is, vermaakt zich opperbest in haar karretje. Zoals gepland komen we uit op de weg tussen Dimilia en Soroni. Friso wil natuurlijk graag binnendoor naar Fanes, maar gezien het tijdstip is dat niet handig. We rijden dus over de bekende weg terug naar Kalavarda.

8 mei

Omdat het stevig aanbevolen wordt, besluiten we ook een dagje cultuur te snuiven in Rhodos-stad. Omdat de fietsroute er naar toe ons niet leuk lijkt, gaan we met de bus. Helaas blijkt Rhodos-stad volledig verpest door souvenirwinkels. Je moet echt op zoek gaan naar de leuke pleintjes en steegjes. Eigenlijk zijn de zwaluwen die langs de stadsmuren op en neer suizen nog het meest vermakelijk. Friso slaagt er in om er eentje te fotograferen. In de bus naar huis vond Noor het nodig om haar broek vol te poepen... Alles bij elkaar dus niet helemaal een perfecte dag. Morgen weer fietsen!

9 mei

Net voorbij Fanes steken we de weg over om onverhard verder te fietsen. Een mooi en rustig pad, maar doordat er vooral heel grote keien liggen, niet helemaal lekker met de kar. Helaas kiezen we niet helemaal het goede pad, waardoor we te snel bij de weg terugkeren. Via asfalt fietsen we naar Dimila en Eleousa. In Eleousa hebben we geluncht: gehaktballetjes, griekse salade en een kipsouvlaki. De eigenaar moest zijn vuur speciaal voor ons aanmaken en dat leverde een zeer sappige spies op. Noor heeft het Griekse eten helemaal ontdekt en eet in haar kinderstoel lekker mee met alles. Via Apollona rijden we deze keer om de Profitis Ilias heen. Af en toe wel steil, maar gewoon relaxt over asfalt en weinig ander verkeer.

Via de kapel van Irini en Salakos fietsen we weer terug naar Kalavarda. Onze laatste échte dineetje bestaat deze keer uit gefrituurde kaas en auberginesalade, divers vlees en kaas van de grill en lamskoteletten.

10 mei

Onze laatste dag al weer! We willen graag nog een lekker stuk fietsen, dus staan we eerder op dan andere dagen. Om 10 uur fietsen we weg naar Kamiros. We gaan de opgravingen bekijken. Da's even een hele klim. De site is niet zo groot en het is moeilijk voor te stellen hoe de stad er vroeger uitzag. Natuurlijk is het erg interessant als je je er vantevoren in hebt kunnen verdiepen. Nu valt het een beetje tegen doordat goede uitleg en verdere beschrijvingen ontbreken.

Met een klein uur gaan we weer verder. We kiezen voor een onverhard pad naar het gehucht Kapi. Kapi ligt hoger dan Salikos, op de weg naar de kapel van Irini (waar zondag het feest was). De weg kronkelt heel rustig door een vallei, waar veel Grieken een klein stukje land hebben en.ontdekken o.a. abrikozenbomen en natuurlijk olijfbomen. Doordat Kapi op ca 250m hoogte ligt en wij zelfs nog wat hoger naar de weg moeten, weten we natuurlijk dat de weg op een goed moment moet gaan stijgen en omdat dat moment steeds uitgesteld wordt, bedenken we dat het heel steil zal worden.

En inderdaad! Via een bizar steile weg, waarop Friso meermalen al slippend in de remmen moet omdat hij anders achteruit de weer de berg af gesleept wordt door de 35 kg wegende kar, komen we iets voorbij Kapi de weg op. Niet verwonderlijk dat we vergeten om van deze zweet-, vloek en ploetersessie foto's te maken... De weg gaat daar min of meer vlak en voorbij een uitzichtspunt waar we gisteren even hebben gezeten.We lunchen weer in Salakos.

Toen we hier zondag waren, wilden we binnendoor richting Dimilia, maar die weg konden we niet vinden. Ondertussen hebben we gelezen waar het pad begint en vinden het zonder problemen. Het pad is slecht en op sommige stukken zeer steil. Het is een mooie, ruige route, aan de voet van de Profitis Ilias. Maar helemaal genieten kunnen we niet, want de tijd dringt, de route is zwaar en we weten niet zeker of we wel op de juiste weg zijn. We moeten de gang er dus in houden en op een gegeven moment begint de wereld voor Friso er toch wat donker uit te zien. (En dan is het een geluk als Simone er bij is. Zij heeft natuurlijk nog een rol druivesuiker voor de noodgevallen achter de hand!)

Uiteindelijk bereiken we de weg ook. Vanaf dat moment rijden we met gemiddeld 30 km per uur de berg af en via de bekende route naar Kalavarda. Vanaf de Profitis Ilias tot aan het appartement lift een dikke sprinkhaan op de fietskar mee. Om kwart voor vijf zijn we in ons appartement en om zes uur zitten we op het terras van het hotel voor een laatste hapje: brood, Griekse salade, tzatziki en aubergine salade.

Met de taxi worden we al op tijd naar het vliegveld gebracht. We kunnen zelfs nog niet inchecken. Daarna duurt het lang voor we aan boord kunnen. Het is druk en chaotisch op het vliegveld. Ongelofelijk wat voor situaties je hier in hoogzomer kunt verwachten... Noor valt in slaap tijdens het taxiën en slaapt bijna de hele vlucht. We arriveren rond 1 uur 's nachts op Schiphol. Tegen de tijd dat we bij de bagageband komen, zijn onze koffers al gearriveerd. Op het moment dat we buiten komen, komt Jan al aanlopen. Perfecte planning dus! Hij vertelt ons dat hij noodweer had onderweg en dat het al een paar dagen slecht weer is. Altijd lekker om te weten dat je op het juiste moment op vakantie was ;-)